Os Sons da Saudade

O Brixel sofre coa saudade lonxe da terra, lonxe do avesedo a carón de freixos e amieiros, á beira do regato e da frescura da cachoeira de brancas augas. De igual xeito sofre quen se ve na obriga de procurar en terra allea a vida que se lle nega na terra propia.

Moito se ten eiquí falado da capacidade dos nosos irmáns e curmáns de alén do atlántico de conservar as súas raíces musicais. Nun principio amarrándoas coa forza do derradeixo vecello que os xunguía á terra, logo deixandoas voar, mesturarse e evoluir criando novos xeitos e estilos.

Hoxe toca lembrar a aqueles que sucaron o ouceano encadeados nas adegas dun galeón deixando por tras un ronsel de ialmas. Estímase que máis de sesenta millóns de homes mulleres e nenos foron arrincados da súa casa en África e levados a América, Asia ou Europa para seren vendidos coma mercadoría. Máis de dazasete millóns de persoas faleceron durante a travesía. Escravitude debería de ser unha palabra esquecida, mais por mágoa segue a soar el lugares coma Haití, Sudán, India, Mauritania... e en demasiadas ocasións en situacións que temos na porta da casa.

Os sons que chegaron dende África evoluíron de moitos xeitos nos distintos lugares, un bó exemplo desto é Cuba onde algo tiveron que ver tamén os galegos, non hai máis que ler as espléndidas novelas de Miguel Barnet.

Contan que o compañeiro Compay, espertou unha mañá logo de ter escoitando en soños este magnífico tema de melodía que cheira á salitre do caribe Santiaguero e guitarras que se cravan no peito coma agullas de saudade:

A saudade da terra, do ser querido, da liberdade... Ialma de blues.

Robert Johnson, neto de escravos foi un adiantado ao seu tempo, o seu xeito de tocar a guitarra e interpretar a música blues sentou as bases do que logo se daría en chamar rock and roll.

HOXE REPINICA AS CHOCAS: DON PERFECTO FEIJOO

Mención e reverencia merece a lembranza deste home, boticario de Pontevedra quen en tempos nos que a nosa música era desprezada polas clases acomodadas soubo ver nela o seu verdadeiro valor e empregar a súa posición social para dignificala.

A súa gaita, hoxe conservada no museo de Pontevedra foi construída polo seu mestre, D. Manuel Villanueva gaiteiro de Poio. Con ela interpreta a peza que soa no video, as imaxes que acompañan ilustran parte do que foi o seu traballo a prol da nosa música e cultura.

No ano 1883 fundou o coro galego Aires da Terra co que en 1904 graba o que sería o primeiro disco da música galega.

Por todo isto e por máis cousas merece subir hoxe á picota D. Perfecto Feijoo que na súa lembranza soen as chocas dos peliqueiros.